Nieuwsbrief 21 - juli/augustus/september 2010

Inhoud

Een Abhaya-team reist deze zomer opnieuw naar India
 

Het team bestaat deze keer uit 3 personen: een zeer actieve medewerker en peetouder Geert Van Daele en twee bestuursleden van Abhaya India vzw, Marc Poppe en Kathelijne Ritzen.
We gaan er gedurende 4 weken intensief de Abhaya projecten bezoeken. We zullen er al onze Abhaya petekinderen ontmoeten en velen terugzien en ze ook de hartelijke groeten, alle knuffels en beste wensen van hun peetouders overbrengen.
We zullen ongetwijfeld een berg foto’s meebrengen van alle petekinderen die  we zullen toevoegen aan onze jaarlijkse zending met briefje aan alle peetouders later in 2010. Ook nieuw filmmateriaal voor een nieuwe reportage die zal getoond worden op onze eerstvolgende Abhaya activiteiten na ons bezoek.
We gaan er ook de nieuw gebouwde huisjes bezoeken van de actie "wederopbouw" na de zware overstromingen van oktober 2009.

Prof. Dr. Willem Van Cotthem, plantdeskundige, reikte ons een idee aan om in enkele scholen in India uit te proberen, namelijk het kweken van groenten in wegwerpflessen of "project containerplanten". Een manier om met zeer weinig water en meststoffen toch een behoorlijke opbrengst te krijgen.
Prof. Van Cotthem richtte ook een wereldbank van zaden op waarvan alle ontwikkelingsprojecten in de wereld gebruik kunnen maken. Al wie bij het planten overschot heeft van zaden, die anders toch ongebruikt blijven liggen, kan die beter schenken aan de wereldbank van zaden en daarmee arme families helpen over de hele wereld. Voor meer info, surf je naar http://zadenvoorleven.wordpress.com
Abhaya kreeg zo ook een berg zaden gratis ter beschikking van deze "wereldbank van zaden" voor dit plantenproject in India. We nemen zo heel wat zaden van groenten mee en hopen op een goede respons van leraars en leerlingen.
Het is uiteindelijk de bedoeling dat de leerlingen dit idee meenemen naar huis. Indien het lukt, kunnen de ouders niet alleen nieuwe groenten kweken voor eigen gebruik maar kunnen ze die ook verkopen op de markt en zo extra inkomsten verwerven. Een verslag over dit bezoek komt alvast in onze volgende Nieuwsbrief van oktober.

 

"Seeds for life" ofwel "zaden voor leven", een nieuw idee van
Prof. Van Cotthem, om in INdia met zeer weinig water planten
te kweken in plstic wegwerpcontainers.

Vermits we maar een beperkte hoeveelheid bagage mogen meenemen op het vliegtuig, hebben we geen ruimte om ook nog eens persoonlijke geschenkjes van peetouders voor hun petekind mee te nemen. We nemen wel ballonnetjes, pennen en potloden mee omdat we die aan alle kinderen kunnen uitdelen.
Extra ballonnen, pennen en potloden zijn steeds welkom!
We vertrekken vanuit Zaventem op 11 juli.

(Terug naar inhoud)


Abhaya-project "wederopbouw huisjes"
Verslag van Fr. Nathan
 

De staat Karnataka werd getroffen door een grote catastrofe in oktober 2009 en dit vooral in het noordoosten van deze staat. De zware regens in de eerste week van oktober 2009, waarvan we eerst dachten dat het een zegen was voor de boeren, werd een geweldige overstroming die een vloek werd die zoveel levens eiste bij de mensen maar ook de kudden en de eigendom van de arme boeren vernietigden. De aanhoudende regen maakte de modderdaken zeer vochtig, die bijgevolg instortten onder het gewicht en zo mensen en dieren doodden en overgebleven bewoners verweesd achterlieten. Je zal wel enkele beelden gezien hebben op onze laatste Abhaya bijeenkomst in Brasschaat, in vorige Nieuwsbrieven en op onze website.

Alle mogelijke inspanningen werden geleverd om de hongerigen te voeden, de naakten te kleden, en de daklozen te rehabiliteren. De overheid en de niet-gouvernementele organisaties zorgden voor wat hulp.
Abhaya India reikte een gulle hand toe om te helpen met huisjes te bouwen voor de families die alles verloren hebben. Abhaya hulp ging in de eerste plaats naar de families uit de Abhaya-groep die het het meeste nodig hadden en dakloos waren.
In de volgende paragrafen zullen we het hebben over de eerste 4 huisjes in fase 1.

1. Harish (AB-62)

Harish studeert in de 7^de graad in St.-joseph’s Boys High School, Bellary. Hij woont samen met zijn ouders en zijn oudere broer.  De vader van Harish lijdt aan AIDS. Hij wordt behandeld in een gouvernementeel rehabilitatiecentrum voor AIDS. De moeder van de familie moet het gezin onderhouden met haar inkomen als werkster op een school. Op 2 oktober 2009 stortte hun woning in. Gelukkig was niemand gekwetst. Vermits er verder nog instortingsgevaar was, verhuisden ze met hun huishoudelijke bezittingen naar buiten. De nood voor een dak boven het hoofd van deze familie was absoluut noodzakelijk. Abhaya gaf hiervoor een steun van 70 000 RS (= € 1100) om een huisje te bouwen. Om de nodige voorzorgen te nemen werd het huisje gebouwd op een verhoogd platform. De totale bebouwde oppervlakte van de constructie bedraagt 22 m2. Het bestaat uit 2 kamers en een klein toilet. De familie is enorm gelukkig en dankbaar voor hun nieuw huisje.

2. Lourdu Priya (AB-23)

Lourdu Priya leeft in een samengesteld gezin.
In een plaats van slechts 223 m2 leven 4 families. Ze hebben de ruimte onder mekaar verdeeld in kleine stukjes. Lourdu Priya samen met haar ouders, broer en zuster leefden samen in zo een stukje. Toen de regen eraan kwam in oktober 2009 stortte de schuilplaats in waarin Lourdu Priya en haar familie leefden omdat het gebouwd was uit lemen muren. Ze verhuisden naar de voorste kamer, het stukje waarin haar grootmoeder woonde. Dus het belang om een huisje te bouwen werd noodzakelijk. Een huisje van 27,60 m2  werd gepland en gesteund met 70 000 RS (= € 1100). De moeder werkt als werkster in een school en de vader probeert wat te verdienen als elektricien door zelfstudie. De familie heeft meegeholpen om het huisje eigenhandig te bouwen. Het nieuwe huisje bestaat uit 3 kamers en het is bijna af. Lourdu Priya en familie zijn zeer dankbaar voor de steun en het nieuwe onderkomen.

3. Christi Rodriguez

De moeder van Christi Rodriguez is een weduwe en het magere pensioen van de vader is hun enig inkomen. De familie woonde in een huisje met modderdak. Tijdens de zware regenval is het huisje in mekaar gestort. Vermits het een zeer oud huisje was, was de schade zeer groot en konden ze niet langer verblijven in een verbrokkeld huisje. Abhaya India heeft steun gegeven aan deze familie. Er werd een bedrag van 65 000 RS aan hen gegeven. Nu is de constructie aan de gang en ze hopen het huisje af te krijgen tegen eind mei 2010. Ze zijn nu één en al glimlach omdat ze een nieuw huisje kregen.

4. Nirmala

Nirmala woont in een zogenaamd Rodala Banda Taluk in het district van Raichur. De vader van het meisje is dit jaar gestorven van een hersenvliesontsteking. De moeder, weduwe, kreeg een volgende klap toen haar huisje ineenzakte door de zware regens. Eén muur bleef rechtop staan terwijl de drie overige muren helemaal in elkaar zakten. Fr. Marianna van de parochie Hutti was zo goed om voor alle materiaal en metsers te zorgen om opnieuw een huisje te bouwen voor Nirmala en haar moeder. De familie zal weldra intrekken in het nieuwe huisje.

Vooraleer ik dit rapport vervolledig, wil ik alle genereuze leden van de Abhaya familie bedanken. Het is jullie steun en hulp die deze huisjes mogelijk maakten. Jullie groot hart heeft het mogelijk gemaakt om bij deze families die alles verloren hadden terug een grote glimlach te laten verschijnen. Opnieuw bedank ik en groet ik iedereen in naam van de kinderen en hun ouders van de ontwikkelingsprojecten van Abhaya India in Bellary, Harapur en Maski.
Weldra zullen we starten met de planning van de volgende 6 huisjes voor de slachtoffers van de overstromingen. In totaal 10 huisje bouwen klinkt misschien niet veel maar in elk huisje zullen gemiddeld 6 à 10 mensen wonen. Zo zullen tussen 60 en 100 daklozen hierdoor terug een degelijk dak boven hun hoofd hebben.
We hopen en bidden dat alles wat we doen, vruchten zal dragen en de armen en verstotenen ten goede zal komen.

God bless you,
Fr. Nathan (= Arokianathan)

(Terug naar inhoud)


Verslag Indiareis van Abhaya-peetouder Brigit Van Lantschoot
(deel 2)

Op de dag van oudejaarsavond werd er rust ingebouwd en stond een bezoek aan de kleermaker op het programma. Ik had Indische feestkledij laten maken voor het jubileum ven het bisdom. Samen met de kinderen de laatste dag van het jaar 2009 doorbrengen, gaf er een extra dimensie aan. ’s Avonds zijn we naar de middernachtmis geweest in de parochiekerk. Enkele van de gehandicapte kinderen vergezelden ons en reden mee met de jeep van de zusters. Terug thuis was er voor iedereen warme chocolademelk met gebak en weer eens pakjes om het nieuwe jaar in te luiden. Om drie uur ’s nachts vond ik mijn bed terug.

Het grote jubileum van het bisdom werd de volgende dag uitvoerig gevierd. Father Nathan had het hele concept van het jubileum voor zijn rekening moeten nemen. Met zijn ongelooflijk sterke zin voor schoonheid en zijn groot organisatietalent heeft hij er een indrukwekkend feest van gemaakt. Niet alleen het religieuze gedeelte van de viering maar ook de choreografie, de zang, de powerpointpresentatie, m.b.t. de 60 jaar geschiedenis van het bisdom waren een schitterend staaltje van zijn capaciteiten.
Verdienstelijke mensen die zich voor de armen en voor de getroffen families na de overstromingen hadden ingezet, werden gelauwerd. Na het grote evenement kregen alle deelnemers een rijstschotel aangeboden.

In mijn reispakket zat ook nog een toeristisch uitstapje naar de historische site van Hampi waar we prachtige tempels en paleizen uit de zeventiende eeuw konden bewonderen gelegen in een zeer idyllisch landschap. Op de terugweg reden we onder escorte over de grote Tunghabadra dam met stuwmeer, die voor de watervoorziening en elektriciteit in de regio zorgen.De weg naar en van de site was lang en gaf me een beeld van de armoede die zich vanuit de stoffige stad Bellary naar het platteland uitbreidde. In deze onherbergzame en droge streek leven heel wat mensen die echt hulp nodig hebben. Ook al is de ondergrond rijk aan ertsen toch is de kloof tussen arm en rijk ontstellend groot. Langs de weg wonen de mensen in hutten, in wegenkampen of in elkaar getimmerde barakken. De schamele behuizingen langs de weg worden onderbroken door kleine zeer eenvoudige kraampjes waar koopwaar wordt aangeboden. Daartussen bewegen zich gemotoriseerde voertuigen, fietsers, koeien, ossen met of zonder kar, overladen hooiwagens die bijna uit evenwicht geraken, kudden geiten, landbouwmachines, bussen, voetgangers die van alles op het hoofd dragen of kudden over de weg helpen, boeren die linzentakken op de weg leggen om ze door voorbijrijdende voertuigen te laten dorsen …en af en toe ligt er een gekantelde vrachtwagen langs of op de weg, afgebakend met stenen, waar de bestuurders rond kamperen bij een vuurtje totdat er hulp komt opdagen!

Dan brak de dag aan waarop we opnieuw richting Maski zouden rijden, enkele dorpen en missieposten zouden bezoeken met als einddoel: Naganoor. We reden weer langs erg geteisterde wegen en bereikten via Harapur en Hutti, Naganoor waar ik mijn vier petekinderen in hun thuisomgeving kon ontmoeten. Richting Hutti zijn er uitgestrekte gebieden waar irrigatie mogelijk is en rijst wordt geteeld. Enkele kanalen die gevoed worden met het water van de grote dam bevloeien deze streek. Naganoor ligt erg afgelegen en bevindt zich in een zeer droge regio. Landbouw is hier onmogelijk. De drie meisjes wonen samen met hun grootmoeder in een klein stenen huisje. Hun broer is op kostschool. Hun beide ouders zijn overleden. Ze hebben een primitieve open keuken naast de woning. Iets verderop werd een hoekje afgemaakt met golfplaten waar ze zich kunnen wassen. Voor het toilet trekken ze met een kommetje water naar een plek buiten het dorp. Het oudste meisje lijdt aan epilepsie. Dit verstoort haar schoolloopbaan. De kleuter van vier gaat ’s ochtends naar de kleuterschool en is in de namiddag oppas voor de gehandicapte grootmoeder. Het middelste meisje is erg pienter en doet het goed op school. Ook hier kan er nog heel wat gedaan worden om het leven van deze familie te stabiliseren en voor de kinderen een betere toekomst uit te bouwen.
 

Mijn laatste bezoeken speelden zich af in de zeer arme buurt van Bellary waar twee gezinnen geen onderkomen meer hadden na de overstromingen. Hier heb ik van beide situaties een reportage gemaakt om de ernst van de situatie en de noodzaak voor hulp te kunnen documenteren.

Eén familie, bestaande uit twaalf leden, woonde in een half verwoest huis. De andere familie bestaande uit vier personen woonde in bij een ander familielid omdat hun huis volledig weggespoeld was na de overstromingen! Father Nathan gaat heel gestructureerd te werk wanneer bouwprojecten gestart worden. De families moeten eerst de site vrij maken van puin, een plan voor de indeling van de woning indienen en zich bereid verklaren om aan de opbouw ervan mee te werken samen met bouwvakkers uit de regio. Dan wordt een eerste bedrag ter beschikking gesteld waarmee de materialen worden aangekocht en de bouw kan gestart worden. Wanneer de eerste fase afgewerkt is, worden er foto’s genomen en wordt een tweede schijf vrij gegeven om de bouw verder af te werken. Men dient op deze manier te werk te gaan omdat deze arme mensen niet gewend zijn grote bedragen in handen te krijgen en die op een degelijke manier aan te wenden voor hun basisbehoeften. Het zien van de resultaten nu, bereikt na een zestal weken, is fascinerend temeer daar ik op die plaatsen gestaan heb waar de kracht van het water een spoor van vernieling had achtergelaten en er nu op dezelfde plaats een nieuw huis oprijst.

Niet alleen de aanpak van de bouwprojecten door Father Nathan is bewonderenswaardig te noemen maar ook de strategie waarmee hij de kinderen uitzoekt die voor een peterschap in aanmerking kunnen komen. Hij onderzoekt de familiale omstandigheden, bestudeert in hoeverre de situatie ernstig of uitzichtloos is. Hij wil er ook voor zorgen dat de ouders volledig achter het onderwijsprogramma voor hun kind staan om dit voorrecht, dat door een peterschap wordt verleend, ook ten volle te benutten. Hij wil de verantwoordelijkheid van de ouders (meestal éénoudergezinnen) aanspreken, zodat onze Abhaya organisatie zo weinig mogelijk met “drop-outs” te maken krijgt. ‘Drop-outs’ zijn kinderen die na een tijdje niet meer naar school gaan omdat de ouders hen opeisen om mee te gaan werken. De gelden kunnen dan beter naar echt gemotiveerde families gaan zodat nog meer ambachtslieden, leraars, verpleegsters of andere beroepen kunnen bijdragen tot de ontwikkeling van de noodlijdende bevolking in hun eigen regio!

Na deze drie gevulde weken waarbij het spreekwoord: “India never sleeps” wel van toepassing is, vertrok ik opnieuw met de nachtbus naar Bangalore om met de zus van Father Nathan de oude en nieuwe stad nog even te verkennen vooraleer ik naar de luchthaven zou rijden. Ook die nacht werd mijn vertrek door de sneeuwstorm “Daisy” die over Duitsland was getrokken, uitgesteld. De overboekingen zorgden ervoor dat ik op kosten van Lufthansa in Hotel “Fortune” belandde, kon genieten van vol pension en er nog een schadevergoeding van € 600  bovenop kreeg. Een dag langer in India blijven en dan ook nog gaan winkelen met de beste vriend van Barack Obama die in ons hotel verbleef, zorgde voor een speciale afsluiter van deze unieke, verrijkende en onvergetelijke reis!

India is incredible!

Brigitte Van Lantschoot
 

Brigit samen met de kinderen op de nieuwe schoolbanken, die door Abhaya geschonken
werden, dankzij de inzamelingen van de basisschool Visitatie te Sint-Amandsberg.

(Terug naar inhoud)


Briefwisseling met de kinderen in India

Het is belangrijk voor de morele steun van je petekind, dat je toch een 3-tal keer per jaar iets van je laat horen, door een briefje of een kaartje in het Engels te schrijven. Vergeet niet hierbij ook het nummer en de naam van het kind te vermelden. 
Het doet hen zoveel plezier. Verwacht echter niet onmiddellijk antwoord. Dat is onmogelijk. De kleinste kinderen kennen helemaal geen Engels en dus moeten de priesters alles vertalen, wat een hoop extra werk is, dat we niet van hen mogen verwachten. Maar schrijf zelf, stuur een foto van jezelf of je kinderen of kleinkinderen, het oneindige plezier voor het kind, wanneer het zelfs maar een zichtkaartje ontvangt, is buiten verhouding tot de kleine moeite die het ons kost.

Kleef op de enveloppe een blauwe priority sticker (voor air mail) anders is je brief of je kaartje maandenlang onderweg. Priority stickers zijn gratis verkrijgbaar bij de post. 

(Terug naar inhoud)


Boek : Namaskaara India

Vrij vertaald : "Gegroet India". Geen dagboek of reisverhaal, maar een collage van indrukken, ervaringen en wetenswaardigheden. Een confrontatie van onze westerse ideeën met de Indiase cultuur en maatschappij, gekruid met anekdotes, belevenissen, commentaar, kritiek waar nodig en een vleugje humor. Onmisbare lectuur voor wie, net als wij, wil trachten India een beetje te begrijpen.
Formaat A4, 94 blz., talrijke foto's. Prijs 15 € (inclusief verzendkosten).

De film op DVD

Bezoek mee de streek van Bellary (de stad), Harapur en Maski (het platteland) en ervaar hoe het leven er is. Beelden ook van de projecten zelf, inclusief Nava Jeevana, waar nu het project voor blinde kinderen opgestart is en van de sloppenwijk Saint Mary's Street, waaruit inmiddels ook al een hondertal straatkinderen via Abhaya India opgevangen worden.
Duur : 42 minuten. Prijs : 15 € (inclusief verzendkosten). 

Hoe bestellen ?   

Door storting van het bedrag op de bankrekening 068-9999500-88 van Abhaya India vzw, met vermelding "Boek" of "DVD".
Zoals altijd gaat de opbrengst naar onze projecten.

(Terug naar inhoud)


Help ons nieuwe peters en meters te vinden

We zouden graag zo snel en zo veel mogelijk nieuwe kinderen aan een peter of meter willen helpen. Hiervoor zouden we op verschillende plaatsen in de verschillende provincies infonamiddagen of avonden met videovoorstelling en fotoreportage voor verenigingen of voor kleine groepen thuis willen organiseren.